Bitki Koruma Hangi Bölümdedir?
Bir sabah, Kayseri’nin serin sokaklarında yürürken, aklıma bir soru takıldı: Bitki koruma hangi bölümdedir? Sadece birkaç yıl önce, tarlanın kenarında yürürken bilmediğim bir çok şey vardı. Şimdi ise, günlük tutarak, hayata bir adım daha yaklaşarak ve her anı daha anlamlı kılarak, bir yandan da içsel olarak sorularla yüzleşiyorum. Kayseri’nin sabah güneşi tam da gözlerimin hizasında parlıyor ve o parıltı beni biraz olsun aydınlatıyor. Ama şu an, o güneşin bile anlamı değişiyor. Çünkü her şeyin içinde bir anlam var, her sorunun bir cevabı ve her duygunun bir adı var. Bu, bir soru: Bitki koruma… O da bir bölüm, peki hangi bölümde? Bunu ararken, bu şehirde yaşadığım hayal kırıklıklarını, umutları, kaybolan yıllarımı ve her bir düşünceyi kendimle buluşturuyorum.
Bir Başlangıç: Kendi İntikamım
Tarlada büyüdüm. Kayseri’nin köylerinden birine bağlıydık. Annem, babam, kardeşlerim… Ve o toprak, hepimizin kalbinde yer etmişti. Çocukken bile tarlanın dibine kadar gitmeyi severdim. Yerden bir çimen koparır, bir böceği izler, büyüyen her şeyi sevdiğimi hayal ederdim. Ama büyüdükçe, etrafımdaki dünyayı görmek istedim. Kayseri’ye gitmek, üniversiteye başlamak, farklı bir hayat kurmak… İşte o zaman bir ayrım başladı içimde. Tarla bana bir hüzün bırakmıştı. O tarladan kaçarken, kendimi bulduğumda ise bir şekilde her şeyin yeniden başlamak zorunda olduğunu fark ettim.
Bitki koruma hakkında hiç bir fikrim yoktu. Zaten o dönem, üniversiteye başladığımda bile, bu tür şeylerin değerini anlamıyordum. Zira büyüdüğüm köyde bile bu tür kavramlar havada kalıyordu. Tarlanın canını korumak, sulama yapmak, böceklerle mücadele etmek bunlar hep göz ardı edilirdi. Yalnızca büyüdükçe farkına varıyordum, aslında en başından beri bunların hepsi bizim yaşam kaynağımızmış. Ama o zamanlar, okulda, kulislerde, kafelerde, sadece bir kelime daha var: Bitki Koruma.
Üniversite Günleri: Hayal Kırıklığı
İstanbul’daki üniversiteye ilk gittiğimde hayatım bambaşka bir hal almıştı. Birçok yeni insan, yeni fikirler, hayatımı değiştirebilecek pek çok şey vardı. Ancak bir gün, tarla kenarındaki bir arkadaşım bana yazmıştı: “Kayseri’ye dönmedin mi? Bitki koruma bölümüne nasıl başvurabilirsin, merak ettim.” O an, elime cep telefonumu aldım ve hemen “Bitki Koruma hangi bölümde?” diye aramaya başladım.
Bir bölüm arıyordum; belki bir çözüm arıyordum. Şehirde yaşamaya başlamışken, o köydeki topraklar hep aklımdaydı. Fakat, sonuçlar hayal kırıklığıydı. Bitki koruma, ziraat fakültesinin bir bölümünde gizlenmişti. O an, sanki tüm dünya tekrar tarladan uzaklaşmış gibiydi. Her şeyin önünde bir duvar vardı. O kadar yıllık birikim ve doğal bir bilginin arkasında bir eğitim vardı. İçimde bir kırılma oldu, sanki bir kapı kapanıyordu.
Heyecanla Geçen Bir An
Bu hayal kırıklığına rağmen, bir gün o eski kitaplardan birini açtım. Ziraat fakültesindeki hocaların ders notlarını okumaya başladım. O anki hislerimi anlatmak zor. Heyecan, bir parça umut ve bolca geçmişe dair özlem… Hep bir şekilde bir şeye ulaşmak istiyordum. O zamanlarda, tarla kenarlarında oynarken, hayalini kurduğum bu bölümü bulmak beni gerçekten cesaretlendirdi. Her dersin içindeki sorular, birer adım gibiydi. Her yeni kavram, toprakla iç içe geçen bir yolculuk gibiydi. Ama en önemlisi, her gün biraz daha yaklaşan, biraz daha anladığım bir gerçekti: Bu bölüme gitmek, sadece bir okul meselesi değildi. Bu, bir hayat meselesiydi. Tarla, sadece toprağa değil, bana da can veriyordu.
Bir Karar: Sadece Bir Bölüm Değil
“Bitki koruma” bir bölümden fazlasıydı. Gerçekten de, bu bölüm bana sadece bir teknik bilgi sunmuyor, hayata başka bir bakış açısı getiriyordu. Tarlada gördüğüm her böcek, her kırık dal, her solmuş yaprak birer öğretmendi. Bu bölüm, bana toprağın dilini konuşmayı öğretiyordu. Her gün biraz daha toprağa dokunarak, aslında daha çok insan olduğumu anlıyordum. Bu bana her şeyin başlangıcını, doğayı ve hayatı koruma sorumluluğunu hatırlatıyordu.
Yola Çıkmak
O günden sonra, sadece kendi sorularımı değil, bütün bu sorulara cevap aradım. Bitki koruma bir ders, bir sınav değildi. Bu, hayata bakma biçimiydi. Ziraat fakültesinde eğitim alırken, yıllardır bilmediğim bu dünyayı keşfettim. Çalışmalar, projeler ve tarla deneyimleri bana çok şey öğretti. İçimdeki her hayal kırıklığını, her soruyu bir kenara bırakıp, o sorunun cevabını bulmak adına daha çok çalıştım. Öğrendim ki, bazen soruların cevabını bulmak, başlangıç değil, bitiş değil, bir yolculuktu.
Sonuç
Bugün, bitki koruma hakkında sorduğum soruya bir cevap buluyorum: Bitki koruma Ziraat Fakültesi’nin bir bölümüdür. Ancak gerçekte, bu cevap sadece bir başlangıçtır. Hayat bir yolculuktur ve bu yolculukta bana en çok sorularımın ve duygularımın şekil verdiğini anladım. Bitki koruma, yalnızca bir bölümü, bir dersin içeriğini değil, aynı zamanda içinde bulunduğum hayatın her alanını etkilemiştir. Eğer bir soruya yalnızca bir cevap verirsen, o zaman hiçbir zaman doğru bir noktaya ulaşamayabilirsin. Sorular, cevaplar ve duygular… Hepsi birbirine bağlıdır ve biri diğerini bir şekilde yönlendirir. Bu yüzden sorulardan kaçmamalı, onları her zaman kucaklamalıyız.
Kayseri’nin sıcak bir akşamında, tarladaki toprağı ellerimle karıştırırken, içimde huzur buluyorum. Soruların cevabını bulmuş olabilirim ama asıl olan, bu yolculuğun her anında kendimi yeniden keşfetmektir.